సాధించాలనే సంతకం పెట్టా!

కూతుర్ని బాగా చదివించాలనీ ... తండాకే పరిమితం కాకుండా బయటి ప్రపంచం చూసే అవకాశాలు రావాలనీ కలలుగన్న ఓ తల్లి... అడుగడుగునా అమ్మాయికి అండగా నిలిచింది. బిడ్డకు ఏమవుతుందోనన్న భయాన్ని మనసులోనే దాచుకుని, ఎవరెస్ట్‌ ఎక్కేందుకు ప్రోత్సహించింది. 'కొడుకు వల్ల పేరొస్తుందనుకున్నా. కానీ నా బిడ్డ వల్ల అది నిజమైంది' అంటున్న పూర్ణ తల్లి... లక్ష్మి అంతరంగమిది.

చల్లని గది, మెత్తని పరుపులు, రంగుల టీవీ. ఘుమఘుమలాడే వంటకాలతో భోజనం, ఎక్కడికెళ్లినా కారులో ప్రయాణం! అన్నిచోట్లా పెద్ద పెద్ద అధికారులు మమ్మల్ని మెచ్చుకుంటున్నారు. ఎక్కడో నిజామాబాద్‌లోని పాల్వాయి తండాలో పెరిగిన మమ్మల్ని ఇప్పుడు యావత్‌ ప్రపంచం గుర్తిస్తోందంటే అదంతా పూర్ణవల్లే. ఏ సౌకర్యాల్లేని తండాలో మాది చిన్న గడ్డి ఇల్లు. ఓ కుక్కి మంచం, చింకి చాప. అడవిలో దొరికేవి తీసుకొచ్చి అమ్మడం. మాకున్న కాస్త పొలంలో వచ్చే దాంతో తినడం. ఇదే మా ప్రపంచం. నా బెంగంతా పిల్లల గురించే. వాళ్లకీ మాలాగే దుమ్ములో పెరిగి, దుమ్ములో బతకాల్సిన పరిస్థితి వస్తుందా అని!

కష్టమ్మీద బళ్లో చేర్చా:

మా పూర్ణ చాలా చురుకైంది. చిన్నదయినా మాతో కలిసి పొలం పనులకొచ్చేది. గునపంతో తవ్వడం, గొడ్డలితో పనులు చేయడం... ప్రతి దానిలో వాళ్లన్నయ్యతో పోటీ పడేది. కాలి నడకన మంచి నీళ్ల కోసం నేను కిలోమీటర్ల కొద్దీ నడిచి వెళితే తనూ నా వెంట వచ్చేది. ఇలాంటి పిల్ల చదువుకుంటే బాగుంటుందని చాలాసార్లు అనుకున్నా. మా తండాలో నాలుగో తరగతి వరకే ఉంది. పై చదువుల సంగతి తరవాత... కనీసం పెన్ను కొనడం కూడా మాకు భారమే. బడి మాస్టారు 'గురుకుల పాఠశాలలో చేర్పించు, డబ్బులు కట్టక్కర్లేదు' అన్నారు. వాళ్లనీ వీళ్లనీ అడిగి దరఖాస్తు పెట్టించా. చదివించి, పరీక్ష రాయించా. సీటొచ్చింది. ఒకవైపు సంతోషం. మరోవైపు బిడ్డను వదిలిపెట్టి ఉండాలన్న బాధ. రోజూ బడికి ఫోన్‌ చేసేదాన్ని. ఎప్పుడు సెలవులొస్తాయా, బిడ్డ ఇంటికొస్తుందా అని ఎదురుచూసేదాన్ని. అలా ఐదేళ్లు గడిచిపోయాయి. పూర్ణ తొమ్మిదో క్లాసులోకి వచ్చింది.

బాధపడుతూనే:

ఏడాది క్రితం పూర్ణ స్కూల్‌ నుంచి పిలుపొచ్చింది. 'సాంఘిక సంక్షేమ పాఠశాల తరఫున పిల్లలందరికీ పర్వతాలు ఎక్కడంలో శిక్షణ ఇస్తున్నాం. పోటీ ఉంటుంది. ఇది చాలా ప్రమాదకరమైంది. దీన్లో పాల్గొనాలంటే మీ అమ్మాయికి ఏమైనా, అది తల్లిదండ్రులుగా మీ బాధ్యతే అని సంతకం పెట్టాలి..' అన్నారు. ఏం చెప్పాలో తెలియలేదు. అది చలాకీ పిల్ల. అనుకుంటే సాధిస్తుందని తెలుసు. కానీ ఒక్కగానొక్క ఆడపిల్ల. బిడ్డకు ఏమయినా ఫరవాలేదని ఎలా సంతకం పెడతాం! బాధపడుతూ ఉండిపోయా. 'అమ్మా నేను పర్వతాలెక్కుతా. నాకేం కాదు, ఒప్పుకోమ్మా...' అంటూ నా బిడ్డ ఒకటే బతిమాలింది. వాళ్ల అయ్యనీ పంపించమని ఒత్తిడి చేసింది. దాని పట్టుదల చూసి కాదనలేకపోయా. సంతకం పెట్టాం.

రైలెక్కినందుకు సంతోషపడ్డా:

'అమ్మా..పాఠాల్లో ట్రైన్‌ గురించి చదువుకున్నా. ఒక్కసారి నన్ను ఎక్కడికైనా రైల్లో తీసుకెళ్లూ..'అని గొడవ పెట్టేది. బిడ్డ నోరారా అడిగినా దాని కోరిక తీర్చలేకపోయామే అని చాలాసార్లు బాధపడేదాన్ని. తన ప్రతిభతో ఆ కోరికా తీర్చుకుంది. భువనగిరిలో శిక్షణలో తీసుకున్న 110 మందిలో ఇరవై మంది పాసయ్యారు. 'అమ్మా నేను రైలెక్కాను తెలుసా... డార్జిలింగ్‌ వెళుతున్నా, ఇక్కడి నుంచి లడఖ్‌ అనే చోటికి వెళతాం. రెండుచోట్లా పర్వతాలు ఎక్కడం నేర్పిస్తారు..'అంటూ ఫోనులో చెప్పింది. ఇది నేననుకున్న దానికంటే ప్రమాదకరమైన శిక్షణ అనిపించింది. తెలిసిన వారిని అడిగా. 'వేల మీటర్ల మంచు పర్వతాలు ఎక్కాలి... కిందపడితే దెబ్బలు బలంగా తగులుతాయి' అంటూ అక్కడి కష్టాలను చెప్పారు. ఇంకా భయపడిపోయా. పిల్లకేం కాకూడదు అని వేయి దేవుళ్లకు మొక్కా. చివరకు మంచి వార్తే విన్నా. 'అక్కడికెళ్లిన ఇరవై మందిలో పూర్ణ, మరొక అబ్బాయి మాత్రమే అన్ని పరీక్షల్లో పాసయ్యారు. 'మీ పాపకి ఎవరెస్ట్‌ ఎక్కే సత్తా ఉంది, పంపిద్దాం' అంటూ సాంఘిక సంక్షేమ శాఖ సెక్రటరీ ప్రవీణ్‌కుమార్‌ సార్‌ అన్నారు. ఎవరెస్టు పర్వతం గురించి చెప్పారు. చివరిగా హైదరాబాద్‌లో రెండు నెలలు శారీరక, మానసిక శిక్షణకు తీసుకెళ్లారు. ఆ అరవై రోజులు బిడ్డ కళ్లల్లో మెదిలేది. దాని శిక్షణకు ఇబ్బంది రావొద్దని మనసులోనే బాధను దాచుకున్నా. ఎవరెస్టు ఎక్కడానికి వెళ్లే ముందు పూర్ణను కలిశా. ఆ తరవాత యాభై రెండు రోజుల పాటు పూర్ణ గొంతు విన్నది లేదు. బిడ్డ ఎలా ఉందో, ఎన్ని కష్టాలు పడుతోందో అని బాధపడేదాన్ని. ఒక్క ఫోనూ రావట్లేదని ఏడ్చేదాన్ని.

ఎంత ధైర్యమో:

ఉన్నట్టుండి ఒకరోజు టీవీలో పూర్ణ ఫొటోలు. 'ఎవరెస్ట్‌ ఎక్కిన చిన్నమ్మాయి..'అంటూ ఏవేవో చెబుతున్నారు. మొదట బిడ్డని చూసిన సంతోషం. తరవాత రికార్డు సృష్టించిందన్న ఆనందం. కానీ అదెంత కష్టపడితే ఈ పేరొచ్చిందో తెలిశాక గుండె పిండినట్టయింది. ఆ పర్వతాన్ని ఎక్కేప్పుడు పాతిక కేజీల బరువు మోసుకెళ్లింది. దారి పొడవునా శవాలు పడి ఉంటాయని టీవీలో చూపించారు. అసలే తనకి చీకటంటే భయం. అలాంటిది శవాల మధ్య నడుస్తూ ఎలా వెళ్లిందో! కొండల్నీ, లోయల్నీ తాళ్ల నిచ్చెనలతో ఎలా దాటిందో! ఎవరెస్ట్‌ ఎక్కేముందు మరో దిక్కున పర్వతారోహకులకు సాయపడే వారు చనిపోయారట. అది తెలిసీ పూర్ణ ధైర్యంగా ముందుకే వెళదాం, పర్వతం ఎక్కాల్సిందే అందిట. ఆర్రోజుల క్రితం ఇంటికి తిరిగొచ్చిన పూర్ణతో నీకంత ధైర్యం ఎక్కడిదే అంటే, 'పంట పండకున్నా, పస్తున్నా, రేపు బాగుంటుంది, మనకేం భయం లేదు అనే దానివిగా! నాదీ అదే ధైర్యం' అంది.

Back